Streszczenie:

Słowo cellulit pochodzi z języka francuskiego i oznacza liposklerozę, czyli defekt estetyczny często nazywany „pomarańczową skórką". Utrwalone potocznie określenie cellulitis jest z medycznego punktu widzenia błędne. Końcówkę -itis stosuje się dla określenia stanu zapalnego jakiegoś organu. Przy stanach zapalnych występują dodatkowe łatwo rozpoznawalne objawy: miejsca chore są cieple lub gorące, zaczerwienione, obrzmiałe, bolesne. Zwykle też chodzi o stan chorobowy wywołany przez wirusy i bakterie. Początkowe stadium cellulitu uważa się za defekt kosmetyczny, ale zaawansowany może przyczynić się do choroby tkanki tłuszczowej. Polega ona na obrzękowo-wtóknisto-stwardnieniowych zmianach tkanki podskórnej. Takie objawy wynikają z przerostu komórek tłuszczowych -adepocytów spowodowanych przewagą syntezy kwasów tłuszczowych i trójglicerydów w stosunku do lipolizy.

Pojawienie się celluliui jest zależne od szeregu czynników. Wśród nich wyróżnia się czynniki podstawowe, czyli zaburzenia hormonalne i układu krążenia oraz czynniki sprzyjające takie jak: niewłaściwy sposób odżywiania, stres, mała aktywność fizyczna, nieprawidłowy tryb życia.

Walka z tym defektem to przede wszystkim zabiegi w gabinecie kosmetologicznym, zarówno przy użyciu aparatury jak i preparatów pielęgnacyjnych.

Do niedawna cellulit uważany był za chorobę, lecz według najnowszych teorii, to naturalny sposób gromadzenia się tłuszczu w organiźmie kobiety. Jest to przerost komórek tłuszczowych- adypocytów, spowodowany przewagą syntezy kwasów tłuszczowych w stosunku do ich rozkładu- lipolizy. Odkłada się głownie w obrębie bioder i ud stanowiąc zapas energii wykorzystywanej w okresie ciąży. Kiedyś przypadłość ta była łączona z otyłością, lecz dziś już wiadomo, że dotyczy również kobiet szczupłych.

Przyczyny powstawania cellulitu to przede wszystkim: hormony żeńskie-estrogeny (dokładniej ich zbyt wysoki poziom w stosunku do progesteronu), zaburzenia mikrokrążenia (wzrost przepuszczalności naczyń krwionośnych, czego konsekwencja jest powstawanie obrzęków) oraz zaburzenia układu limfatycznego.

Do walki z tym nieestetycznym wyglądem stosuje się preparaty zawierajce substancje i wyciągi roślinne m.in.z: bzu czarnego, alg zielonych, alg brunatnych, nostrzyka żółtego, bluszczu, miłorzębu japońskiego, ostrokrzewu oraz składniki aktywne z nich otrzymywane: ksantynę, kofeinę, rutynę, escynę, teofilinę.

Przed rozpoczęciem kuracji, należy określić stopień zaawansowania (istnieją bowiem 4 stopnie nasilenia zmian na skórze) i rodzaj (tłuszczowy i wodny), aby najskuteczniej zlikwidować tą przypadłość. Należy zdać sobie sprawę również z tego, że sama pielęgnacja skóry preparatami to tylko część leczenia. Zabiegi należy połączyć z intensywnym masażem , dietą i wysiłkiem fizycznym, aby uzyskać zadowalające efekty. Do tego trzeba też uzbroić się w cierpliwość i optymizm i z takim przygotowaniem przystąpić do dzieła.

 

Nowoczesna terapia antycellulitowa polega na działaniu kompleksowym i skupia się na kilku podstawowych zasadach:

1.zwiększeniu aktywności fizycznej

2.prawidłowym odżywianiu

3.odpowiednich zabiegach w domu i gabinecie kosmetycznym

4.zmianie niektórych nawyków

W moim artykule chcę zwrócić uwagę na dobór najodpowiedniejszych zabiegów.

Przede wszystkim należy dokładnie ocenić stan tkanki podskórnej. W tym celu można zastosować metody diagnozowania jakimi są: test podstawowy oraz termografia.

Test podstawowy polega na objęciu palcami środkowymi i kciukami obydwu rąk np. skórę na udzie. Należy uciskać tkankę i wypychać ją do góry, a następnie obserwować, czy wystąpią symptomy tzw. "pomarańczowej skórki". Pojawienie się małych wzniesień, zagłębień milimetrowej wysokości i szerokosci, a między innymi niewielkich bruzd, świadczą o początkowym stadium cellulitu.

Termografia to metoda wykonywana w specjalistycznych gabinetach i ośrodkach medycyny estetycznej, która uwidacznia zaburzenia ukrwienia w różnych obszarach skóry. Polega na tym, że na tkankę w miejscu, gdzie podejrzewa się wystapienie defektu, nakłada się specjalną folię. W folii tej znajdują się ciekłe kryształy, które podczas podgrzewania zaczynaja świecić róznymi kolorami. Do testu wybrano kryształy świecące w przedziale temperatur od 29°C do 31°C. Przy 29°C pojawia się kolor brązowy lub żółty, a przy temperaturze 31°C folia barwi się na niebiesko. Temperatury te odpowiadają przeciętnej temperaturze powierzchni ciała. W miejscu pojawienia się cellulitu tkanka jest zawsze nieco chłodniejsza. Ponieważ termografia wykorzystuje różnicę temperatur, to na powierzchni folii tworzą się wyraziste, kolorowe obszary miejsc dotkniętych cellulitem ( są one zabarwione na ciemno). Test ten wykonany jest prawidłowo tylko wtedy, gdy podczas badania skóra nie była sztucznie podgrzewana ani schładzana.

Badanie USG tkanki podskórnej uwidaczniające tkankę łączną, ułożenie włókien łączno- tkankowych, obecność lub brak płynu między komórkami i ewentualne guzki.

Wideokapilaroskopia pokazuje na ekranie komputera stan mikrokrążenia., które w lipodystrofii ulega znacznemu uszkodzeniu.

 

Po wykonaniu badania stanu skóry można okeślić stadium cellulitu:

I stopień- oznaki uwidaczniają się najczęściej na zewnętrznej stronie ud, ale dopiero po wykonaniu testu podstawowego. Na tym etapie zmiany są niewidoczne gołym okiem.

II stopień można zaobserwować poprzez test oraz kiedy siedzi się na twardym podłożu z rozluźnionymi mięśniami, przy ostrym świetle bocznym.

III stopień występuje, gdy nierówności skóry są widoczne niezależnie od tego czy się siedzi, stoi czy leży. Często towarzyszy mu nadwaga, a zmiany są zauważalne nie tylko na pośladkach, udach, brzuchu, ale również na ramionach i w okolicy lędźwiowej.

Istnieje również IV stopień , który jest najbardziej przykry . Schorzenie staje się już nie tylko problemem estetycznym, ale często jest już stanem zapalnym w tkance podskórnej. Wyczuwalne są guzki dużych rozmiarów, rozdzielone tkanką włóknistą. Mikrowęzły łączą się i tworzą makrowęzły o wielkości od 2-20 mm- można je wyczuć poprzez dotyk jako bolesne guzki. Tkanka łączna stopniowo twardnieje ( fibroskleroza) i t

kara